Roman Giertych: Bajka o głąbie

Roman Giertych

Morał z bajki dziś jest prosty: paradoksem życia jest to, że czasem nadzieja w tym, że głąb jest głąbem

Wielki Wódz zwołał kolejną naradę Czirokezów i rozpoczął mowę.

- Darmozjady moje! Znowu mam was ratować przed niechybną klęską podczas wiecu? Toż przecież nie możecie tak kraść ostentacyjnie - I tu wódz zwrócił swoją groźną twarz na Pierś Dziecka, który był przyczyną pilnej narady. - A ty Pierś Dziecka - kontynuował złowrogo - musiałeś mustangi bojowe na przejażdżki nawet dalszym kuzynom użyczać? Toż dostałeś mustanga, abyś szybko i sprawnie się po prerii przemieszczał, a ty sobie wycieczki urządzałeś w Góry Skaliste.

Ktoś z dalszego szeregu krzyknął: - I do tipi uciech mustangiem bieżał!

- Milcz - ryknął wódz. - Te plotki już się skończyły, a sprawcy tych potwarzy ukarani - rzekł.

- Niech dobry Manitu wybaczy im w Krainie Wiecznych Łowów - powiedział szaman, zerkając znacząco na Ognistą Gębę, który niejeden skalp dzierżył przy nogawce.

Wódz pozwolił, aby szepty się uciszyły i kontynuował: - Tak więc Pierś Dziecka zrezygnuje z kierowania Tipi Narad i odejdzie. A po wiecu wrócimy go z honorami i będzie miał nawet więcej mustangów.

Zwykle wystąpienie wodza kończyło dyskusję, ale tym razem stała się rzecz u Czirokezów niezwykła. Pierś Dziecka, którego wszyscy za ostatniego głąba mieli (dlatego został wybrany, aby Tipi Narad kierować) wstał nagle, rozejrzał się dookoła i wrzasnął:

- Co to, to nie! Nie zrzucicie mnie z sań, jak naszego Młodego Bobra, który tyle miesięcy musiał pod strażą siedzieć. Ja tylko kradłem? Toż wszyscy kradniemy, jak popadnie. Doimy ile wlezie. Ty chcesz mnie wodzu pouczać: a kto chciał sobie Wigwamy Srebrne postawić, aby go plemiona chwaliły? A ty Długi Nosie, który pacynką wodza jesteś i udajesz, że czymś rządzisz, nie pamiętasz jak chwilę temu tłumaczyliśmy się z twoich zakupów ziemi, która świętą miała być i oddana Manitu, a tyś ją sobie za skórkę skunksa kupił i udajesz, że tak wszyscy mogli. A ty Należna Nagrodo, któraś nie tylko z mustangów korzystała, ale gdyś staranowała dziecko pędząc na mule, to musieliśmy młodzieńca oskarżać, bo chciałaś dostać odszkodowania za twoje połamane kości? A ty Szalony Kojocie, który nie tylko muły rozbijałeś, ale stado twoich baranów z kiesy plemiennej utrzymujemy, aby mogli dalej twoje kolejne szaleństwa wspierać. Ty też uważasz, że powinienem zrezygnować? O nie! - Zakrzyknął Pierś Dziecka. - Jak ja utonę to razem z wami.

- To chociaż przeproś - powiedział Wielki Wódz przerażony wybuchem zawsze spokojnego Czirokeza.

- Przeprosić mogę - powiedział Pierś Dziecka, oddychając z ulgą.

- A Ty - wódz spojrzał na Ognistą Gębę. - Nad ranem wejdź na jakąś wojenną ścieżkę i kogoś ważnego o świcie do niewoli z wigwamu wyciągnij, to zajmą się pojmanym, a nie tym głąbem zaplutym.

Roman Giertych

Morał z bajki dziś jest prosty: paradoksem życia jest to, że czasem nadzieja w tym, że głąb jest głąbem.

Roman Giertych: Bajka o albinosach

Głąby patentowane! Co byście beze mnie zrobili? Nawet łajna bizoniego nikt nie pozwoliłby Wam zbierać, bo byście rozkradli lub zgubili je patałachy. Bez mojej pomocy, szczurze pomioty, to byście nawet jednego członka plemienia nie przekonali, bo tylko kraść umiecie, a i to jakoś niezbyt lotnie