Marcin Zegadło: Michalik odchodzi z Superstacji. Kurczy nam się niezależny głos. Nadszedł czas dla mediów obywatelskich

Marcin Zegadło - poeta, publicysta

Myślę, że mamy przed sobą czas pewnej próby. To będzie trudny czas, ponieważ w cenie będzie (tak, użyję tego słowa) – odwaga, a to jest zawsze jakiś deficyt.

Eliza Michalik, dziennikarka Superstacji, postanowiła pożegnać się z kanałem po tym, jak jego zarząd zdecydował, że odtąd w stacji nie będzie miejsca na programy publicystyczne o tematyce politycznej. Michalik twierdzi, że bez tego nie wyobraża sobie dalszej pracy. Odchodzi.

Niepokojąca jest deklaracja zarządu Superstacji, w której ten powołując się na badania, stwierdza, że rezygnuje z formatów politycznych, ponieważ jego widzowie po politykę sięgać będą, ich zdaniem, gdzieś indziej.

Powiedzmy, że możemy przyjąć to wyjaśnienie za wystarczające. Czy nie jest jednak trochę tak, że ta sytuacja obrazuje początek być może niepokojącego trendu, mianowicie, wychodzenia telewizji komercyjnych z formatów politycznych w obawie budzenia ewentualnej, spodziewanej niechęci rządzących. Jest już bowiem niemal pewne, że PiS weźmie drugą kadencję i prawdopodobnie weźmie ją w cuglach, a Platformy, PSele, kulejąca lewica i rozentuzjazmowany Biedroń z Wiosną na doczepkę, ciągnąć się będą w ogonie, przez kolejne cztery lata dramatycznie usiłując być opozycją o skuteczności polskiego napastnika podczas meczu piłki nożnej. Zgodzą się Państwo, że tego rodzaju skuteczność, możemy nazwać „umowną”, jeżeli nie „symboliczną”.

Skoro telewizje niepubliczne, kalkulując w ten sposób, wycofają swoje formaty z debaty publicznej, żeby zapewnić sobie bezpieczne pod PiSem funkcjonowanie. Liczy się bowiem przede wszystkim zysk.

Pozostanie nam TVN, który wciąż prezentował będzie w ciepłym świetle dobrze znanych pieszczochów tej stacji, POLSAT przejmie tych, którzy wcześniej zatrudnieni byli w TVP, odkąd jednak na swój widok w lustrze podczas porannych ablucji dostawać zaczęli torsji, szukać poczęli na rynku mediów komercyjnych z nadzieją, że im zostanie zapomniane i tak dalej.

Czy nie stanie się tak jak stać się powinno, to znaczy, czy druga kadencja PiSu nie będzie dobrym czasem dla mediów obywatelskich? Tych, w których zysk nie jest żadnym kryterium i punktem odniesienia. Czy istotna i cokolwiek znacząca debata publiczna, polityczne forum nie przeniesie się, nie powinno jak najszybciej przenieść się do sieci. Czy nie powinniśmy zwrócić oczu w kierunku takich projektów jak na przykład #MediumObywatelskie, konsekwentnie tworzone i mozolnie budowane przez dziennikarza Kubę Wątłego jako faktycznie niezależny głos w debacie publicznej. Być może język, którym zdarza się posługiwać Wątłemu, nie jest „bezpieczną kontrowersyjnością” Moniki Olejnik, ale zdarza mi się słyszeć tam rzeczy, które zwykle mówi się poza kadrem, a przecież pierwszym krokiem dla każdego totalitaryzmu, nawet tego pokracznego w pisowskim wydaniu, jest zmusić ludzi, żeby mówiąc rzeczy niepopularne, ściszali głos. Kuba Wątły TV3, to tylko przykład tego rodzaju aktywności. Mam nadzieję, że takich inicjatyw będzie przybywać.

Mam również nadzieję, że Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar, którego działalność w obecnej sytuacji politycznej jest bezcenna, że Adam Bodnar, który na Twitterze wyraża zaniepokojenie z powodu odejścia Elizy Michalik z Superstacji pisząc, że to odejście „to niezwykle ważny powód do refleksji nad stanem wolności mediów w Polsce”, „czy nie kurczy nam się kolejny raz przestrzeń debaty publicznej?”, czy ten sam Rzecznik Praw Obywatelskich nie powinien zauważyć przedsięwzięć takich jak #MediumObywatelskie Wątłego, czy my nie powinniśmy zupełnie serio zainteresować się naszą możliwą aktywnością w sieci w tym kształcie lub po prostu wspierać tych, którzy podejmują takie działania za nas, często konfliktując się z własnym środowiskiem.

Myślę, że mamy przed sobą czas pewnej próby. To będzie trudny czas, ponieważ w cenie będzie (tak, użyję tego słowa) – odwaga, a to jest zawsze jakiś deficyt.

#MediumObywatelskie

Marcin Zegadło

Marcin Zegadło: Zróbcie coś z tym facetem

Zabawne jest, że po 120 dniach w polityce, Biedroń zachowuje się tak, jakby był w niej przynajmniej tyle, co PSL. Co ciekawe, Biedroń nie zauważa również, że wcale nie jest przesądzone, że polityczne życie Wiosny sięgnie dekady. O stuleciu nie wspominając.